যোৱাৰ পৰত ණ ইন্দিৰা দিগন্ত

যোৱাৰ পৰত

সুঁহুৰি এটাই
বাউলী বতাহক
সী থৈ গ’ল৷

সৰা পাতৰ বৰষুণজাকৰ
ধূলিৰ সৈতে মিতিৰালি৷

আঙুলিৰ মূৰত ক্ষণ গণিম৷

নাহৰৰ ৰঙচুৱা পাতবোৰে
গাঢ় সেউজীয়া হ’বলৈ আকুল হ’ব
হওঁক!

আমে মলিয়াব৷
কুলিৰ কুউ কুউৱে পুৱা-গধূলি ৰজনজনাব৷

ৰঙীন ফাগুন
ধূলিয়ৰি ফাগুন
বাউলী ফাগুনে
আকৌ এবাৰ
ঘূৰি অহাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে মেলানি মাগিব৷

আৰু

সেয়া
কাণপাতি শুনাচোন...
বসন্তৰ পদধ্বনি

বাটে পোৱালি মেলিছে
এতিয়া মাথো
ৰিং এটিৰ বাট৷

কবি:- ණ ইন্দিৰা দিগন্ত ৷